Bansko - Mełnik

czyli droga przez mękę

Niewiele brakowało a wcale byśmy tu nie dotarli. Zaczęło się całkiem niewinnie za to całkiem w naszym stylu. Otóż nabywszy drogą kupna (w sklepie PODRÓŻNIK) rzekomo najaktualniejszą mapę Bułgarii, po wnikliwym przestudiowaniu najdogodniejszej drogi dojazdu do miasteczka z Pirynu zdecydowaliśmy się podróżować bezimienną drogą, według mapy najkrótszą i najciekawszą trasą. I ZAISTE tak było. Była najkrótsza i najdłuższa zarazem. 117 km (drogami nr 19 i 198 byłoby 110 km; nasza najnowsza mapa pokazywała, że obrana przez nas trasa jest trzy razy krótsza) jechaliśmy 7 godzin z czego połowę w tempie 5 do 10 km/godzinę… a co przeżyliśmy, a co widzieliśmy!!!
-Fajnie, że mamy terenówkę (tę renówkę) - skwitował to na koniec Marek.

Droga ta oznaczona była na mapie jako droga powiatowa! O zgrozo! Nawet w zapomnianych przez Boga i ludzi odległych zakamarkach Rumunii nie jechaliśmy taaaaaaakimi drogami.

Początkowo zapowiadała się całkiem nieźle. Drogę nr 19 opuściliśmy w miejscowości Dobriniste kierując sie w prawo w stronę schroniska Goce Delchev. Wprawdzie po nocnej burzy na drodze leżało mnóstwo szlamu, drobnych kamieni, sterty drobnych gałązek i liści ale był asfalt. Po przejechaniu jakichś 35 km byliśmy przekonani, że najgorsze mamy już za sobą. Ale przecież powszechnie wiadomo, że nigdy nie jest tak źle aby gorzej być nie mogło. A skoro może to… czasem bywa. Było! Po kolejnych kilometrach każdy następny był bardziej ekstremalny: skalne zbocze zsunęło się na drogę zostawiając zaledwie wąski przesmyk drogi nad przepaścią. Co gorsza zbocze zsuwało się nadal. Ale mając w pamięci to, co było już za nami za nic nie chcieliśmy wracać tą samą drogą. Woda wypłukała w drodze tak głębokie doły, że każdą napotkaną kałużę badałam z wszystkich stron kijkiem trekingowym (ma miarkę w centymetrach) a potem pilotowałam (leżąc na drodze) kiedy i ile centymetrów ma Marek skręcić w lewo lub w prawo a potem znów w lewo… na wprost nie dało się jechać.

Kiedy już wydawało się nam, że dojeżdżamy do Breznitsy wcale lepiej nie było. Zamiast dołów wypełnionych gliniastą mazią i mętną wodą pojawiły się twarde, o zmiennej szerokości i zaskakującej zmienności pasma podłużnych bruzd. Na jednej utknęliśmy. Z opresji uratował nas pobożny muzułmanin. który zmierzał na motorowerze z lasu do brzezińskiego meczetu na piątkowe modły (chyba). Cudem dojechaliśmy do centrum Breznitsy jednak nie zatrzymaliśmy się w miasteczku, bo jej ulicami w kierunku meczetu żwawo sunęły tłumy kobiet i mężczyzn. Ja, sponiewierana podróżą, wyglądałam jak nieboskie stworzenie i żywiłam poważne obawy o swój los. Marek zaś niepokoił się pustym zbiornikiem paliwa. Do Banichan dojechaliśmy na resztkach gazu a potem oparach benzyny. Na stacji benzynowej patrzyli na nas jak na przybyszów z kosmosu (Marek w luźnej rozmowie z pracownikami stacji powiedział skąd przyjechaliśmy).

Spacer po mieście

Do Mełnika dotarliśmy późnym popołudniem. Po zakwaterowaniu się w pensjonacie i szybkiej toalecie natychmiast wybraliśmy się zwiedzić miasteczko. Urzekły nas kilkusetletnie platany i klimatyczne knajpki. Jeden z platanów liczy sobie 800 lat a kilka młodszych szacuje się na 500-letnie. Kupiliśmy w miejscowej piwniczce kilka butelek oryginalnego, melnickiego wina po czym wybraliśmy się nawet na spacer wzdłuż wyschniętego koryta potoku w kierunku granic miasta nie po raz pierwszy ulegając czarowi melnickich piramyd. Wkrótce dotarliśmy poza obręb zabudowań na ścieżkę wiodącą w kierunku Rożeńskiego Monastyru Narodzenia Matki Bożej. Niestety było już za późno na dalszą wędrówkę.

Wino, pite na chłodnym, kamiennym tarasie pośród kwitnących oleandrów, smakowało nam wybornie. Około północy zaczął siąpić drobny deszcz. Z lekkim niepokojem ułożyliśmy się do snu lecz podjęliśmy mocne postanowienie, że bez względu na pogodę idziemy jutro z bliska przyjrzeć się piaszczystym piramidom. Te niezwykłe formy skalne powstały w wyniku działalności płynącej wody, która wyrzeźbiła strome kaniony, wąskie iglice, monumentalne piramidy i grzyby skalne.