Szczerbawy to w istocie szczerbata góra. Jej płaski wierzchołek wydaje się być kaprysem natury, ponieważ od Szczerbawego odchodzi w kierunku Doliny Jamnickiej potężna grzęda. Z przyjemnością oddaję się tu fotografowaniu a Kasia odpoczywa. Zostawiam pod jej opieką plecak i kierowana ciekawością udaję się na Klin. Kasi nieszczególnie podobają się moje zachcianki więc rozsiada się na zboczu i urządza sobie piknik. Chcąc ją udobruchać szybko wracam i nawet pierwsza rozpoczynam podejście na Baraniec.
Piarżyste zejście z Barańca w stronę Smreka należy do bardzo stromych, co wyraźnie widać ze Szczerbawego. Po szybkiej stracie wysokości trzeba znów z mozołem wspinać się na wspomnianego Smreka 2072 m n.p.m. tym razem w bardziej skalistym terenie, co stanowi miłe urozmaicenie w dotychczas łagodnym, trawiastym szlaku. Cały czas mamy przed oczami grań Banówki, Trzech Kop, Hrubej Kopy, Rohaczy, Wołowca, Łopaty, Jarząbczego Wierchu, Raczkowej Czuby i Otargańców, zaś na horyzoncie Tatry Wysokie z wyraźną sylwetką Krywania, której nie sposób pomylić z jakimkolwiek innym szczytem.

Niebawem stajemy na Przełęczy nad Puste skąd doskonale widać Pusty Żleb, najbardziej lawiniasty w całych Karpatach. Przyczyną powstawania tak ogromnych lawin jest ponad tysiącmetrowa deniwelacja, ukształtowanie stoku i ogromna powierzchnia, z której żleb zbiera śnieg czyli cały stok od Szczerbawego po Smreka. Na stokach o nachyleniu 35–45° śnieg utrzymuje się dłużej, więc gromadzi się go większa ilość. Po przekroczeniu krytycznego punktu lawina nie napotykając na trawiastym zboczu na żadne przeszkody jest potężna. Dawniej w Dolinie Jamnickiej uprawiano pasterstwo, co spowodowało zniknięcie kosodrzewiny. Wprawdzie od czasu utworzenia Parku Narodowego nie wypasa się już tam owiec, jednak nawet tak wytrzymała roślina jak kosówka nie ma szans z potęgą lawin.

Tatry Zachodnie w porównaniu do Wysokich wydaja się być dość łagodne i pomimo tego, że również ich szczyty wznoszą się ponad 2000 m n.p.m to jednak porośnięte są sit skuciną, trawami i kosówką a także innymi zielonymi roślinami. Dzisiejszego dnia mamy już za sobą kilka stromych podejść i zejść pozbawionych jednak trudności technicznych, gdzieniegdzie niewielkie ekspozycje.

Na zboczu Smreka nieoczekiwanie pojawiają się wychodnie skalne. Początkowo przechodzimy obok nich ale niebawem będziemy się po nich wspinać.

Tuż przed Żarską Przełęczą zatrzymuję się aby przyjrzeć się grani Otargańców. Jednak szybko moją uwagę przykuwa pięknie widoczna stąd trasa, którą przeszłam z Mateuszem w ubiegłym roku a mianowicie szlak z Kończystego Wierchu przez Jarząbczy Wierch na Wołowiec. Strome zejście z Jarząbczego w pełni obrazuje specyfikę Tatr Zachodnich. Ich niezaprzeczalnym walorem są graniowe szlaki. Planując wędrówkę zawsze trzeba mieć na uwadze, że przejście z jednej przełęczy na druga a bywa że i na trzecią i czwartą generuje dodatkowe metry przewyższeń. Na Łopacie jest kilka naprawdę trudnych miejsc, zwłaszcza w czasie deszczu, mgły czy oblodzenia.

Tablice informacyjne przy rozstaju szlaków pod Rohaczem Płaczliwym zaskakują mnie swoją treścią. Wynika z nich, że wystarczy zaledwie godzina aby z tego miejsca dotrzeć do Jamnickiej Przełęczy! Z polskiej mapy wynika, że potrzebne są 2 godziny, zaś na www.hiking.sk pokazują, że 1:30 min. Najbardziej rzeczywisty wydaje mi się czas umieszczony na polskiej mapie. Wg mnie dość niebezpieczne jest takie "śrubowanie" czasu, bo osoby nieobyte z górami mają nierealną ocenę sytuacji i mogą ulec złudzeniu, że zdążą jeszcze to i tamto zaliczyć, a tymczasem zaskakuje ich zmierzch w najmniej odpowiednim miejscu na dodatek bez odpowiedniego sprzętu. Pomijam już łamanie zakazu przemieszczania się w Tatrach po zapadnięciu zmroku.

Czekając na Kasię rozglądam się po okolicy i w pewnym momencie słyszę nad sobą jakby świst lecącego szybowca. Byłam pewna, że to właśnie szybowiec szybuje nade mną, na przykład taki, który latał nad nami w okolicach Pachoła, ale wcale nie! Nade mną lata para orłów!!! Wow! Widok jest niesamowity! Ptaki szybko oddalają się i kiedy robię im zdjęcie (50 mm obiektywem... niestety...) są już w okolicach Otargańców. Śledzę ich lot w niemym zachwycie. Widzę orły!-niedowierzam ale... przecież je widzę... To na pewno nie są kruki ani żadne inne ptaki. Taką rozpiętość skrzydeł może mieć tylko orzeł!!! W Tatrach żyją zaledwie 4 pary orła przedniego. I jak tu nie kochać Tatr? Widziałam orła cień, słyszałm świst jego lotu... czuję się jakby sam Pan Bóg przyfrunął do mnie. Nie bez powodu w chrześcijańskiej symbolice orzeł przedni jest alegorycznym przedstawieniem Chrystusa i Kościoła triumfującego. No ale cóż... długoogniskowy obiektyw zostawiłam w domu bo słabo ostrzy, rozkalibrował się :-(
Nic to! Widziałam i słyszałam jego lot!
Najczęściej widzę Rohackie Stawki z polskiej strony. W tym roku po raz drugi zachwycam się nimi od strony północnej. Z satysfakcją patrzę na znajome skądinąd kąty. Moja przygoda z Tatrami zaczęła się zaledwie 10 lat temu. Jeśli chciałabym żyć w zdrowiu 100 lat to tylko dlatego aby przejść całe Tatry! To niemożliwe? Cóż... wolno mi marzyć... A coraz częściej spotykam w Tatrach ludzi w sędziwym wieku. I wcale nie jest tak, że "łażą po górach od małego". Kiedy z nimi rozmawiam to często okazuje się, że ich pierwsze spotkanie z Tatrami miało miejsce po "odchowaniu dzieci".

Na szczycie Rohacza Płaczliwego nie zabawiamy dłużej niż pół godziny. Jest tak cudnie, że żal schodzić. Rzucam ostatnie spojrzenie w kierunku Kominiarskiego Wierch i Giewontu, Świnicy. Nad Ostrym Rohaczem zawisła i stoi chmura rzucając na niego posępny cień. Niewątpliwie dodaje to całej scenerii dramaturgii ale też nieco onieśmiela. W planach mam wciąż przejście naraz obu Rohaczy. Kilka lat temu zdobyłam Ostrego Rohacza z Wołowca ale wróciłam do Kasi bo wtedy to ona śpieszyła się na autobus do Zakopanego i nie chcieliśmy z Markiem porzucać jej samej na szlaku.To było 7 lat temu!